ക്യോട്ടോ പ്രോട്ടോക്കോൾ : 
1997,നിയമപരമായ ബാധ്യതയുള്ള ആദ്യ വാഗ്ദാനം

FEPAD : Climate series 4 

1997 ഡിസംബർ 11-ന് ജപ്പാനിലെ ക്യോട്ടോയിൽ നടന്ന മൂന്നാമത്തെ യുഎൻ കാലാവസ്ഥാ ഉച്ചകോടിയിൽ (COP3)രാജ്യങ്ങൾ ക്യോട്ടോ പ്രോട്ടോക്കോൾ അംഗീകരിച്ചു.

ചരിത്രത്തിലാദ്യമായി, സമ്പന്ന വ്യവസായവൽകൃത രാജ്യങ്ങൾക്ക് നിയമപരമായി പാലിക്കാൻ ബാധ്യതയുള്ള ലക്ഷ്യങ്ങൾ (നിയമ പ്രകാരം നടപ്പിലാക്കാൻ ബാധ്യസ്ഥമായ മലിനീകരണ നിയന്ത്രണ ങ്ങൾ)നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടു.2008–2012 കാലയളവിൽ അവരുടെ ഹരിത ഗൃഹ വാതക പുറന്തള്ളൽ 1990-ലെ തോതിൽ നിന്ന് ഏകദേശം 5% കുറയ്ക്കണമെന്നായിരുന്നു വ്യവസ്ഥ.

ഇന്ത്യ, ചൈന, ബ്രസീൽ തുടങ്ങിയ വികസ്വര രാജ്യങ്ങൾക്ക് ഇത്തരം നിർബന്ധിത ലക്ഷ്യങ്ങൾ നൽകിയിരുന്നില്ല.പ്രശ്നത്തിന് കാരണ ക്കാരായവർ തന്നെ പരിഹാരത്തിനായി ആദ്യം മുന്നിട്ടിറങ്ങണം എന്ന റിയോ തത്വം പിന്തുടർന്നായിരുന്നു ഇത്.

എന്നാൽ ഏറ്റവും വലിയ മലിനീകരണക്കാരായ അമേരിക്ക ഇതിൽ നിന്ന് പിന്മാറി.യുഎസ്എ ഉടമ്പടിയിൽ ഒപ്പുവെച്ചെങ്കിലും സ്വന്തം രാജ്യത്ത് അത് ഒരിക്കലും ഔദ്യോഗികമായി അംഗീകരിച്ചില്ല(ratify ചെയ്തില്ല).2001-ൽ പ്രസിഡന്റ് ബുഷ് ഇത് പൂർണ്ണമായും തള്ളിക്കളഞ്ഞു.2011-ൽ കാനഡയും ഉടമ്പടിയിൽ നിന്ന് പിന്മാറി.

കാർബൺ വിപണികൾക്കും(മലിനീകരണം നടത്താനുള്ള അവകാശം വാങ്ങുകയും വിൽക്കുകയും ചെയ്യുന്ന രീതി)ക്യോട്ടോ വഴിതുറന്നു.സിഡിഎം (Clean Development Mechanism - CDM) വഴി, സമ്പന്ന രാജ്യങ്ങൾക്ക് ദരിദ്ര രാജ്യങ്ങളിലെ പദ്ധതികൾക്ക് പണം നൽകാനും,അതുവഴി ഉണ്ടാകുന്ന മലിനീകരണ കുറവ് സ്വന്തം കണക്കിൽ പെടുത്താനും സാധിച്ചു.

സിഡിഎം പദ്ധതികൾക്ക് ആതിഥേയത്വം വഹിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ രാജ്യങ്ങളിലൊന്നായി ഇന്ത്യ മാറി.കാലാവസ്ഥയ്ക്ക് കാര്യമായ ഗുണ മൊന്നും ലഭിച്ചില്ലെങ്കിലും,ചില റഫ്രിജറന്റ് നിർമ്മാണ ഫാക്ടറികൾ കാർബൺ ക്രെഡിറ്റുകളിലൂടെ വൻ ലാഭം കൊയ്തു.

ഉദാഹരണത്തിന്, ഗുജറാത്ത് ഫ്ലൂറോകെമിക്കൽസ് (ഗുജറാത്ത്), എസ്ആർഎഫ് (രാജസ്ഥാൻ) തുടങ്ങിയ റഫ്രിജറന്റ് കമ്പനികളുടെ സിഡിഎം പദ്ധതികൾ,കുറഞ്ഞ ചെലവിൽ സംസ്കരിക്കാവുന്ന ഒരു പാഴ്‌വാതകം നശിപ്പിച്ചതിലൂടെ മാത്രം ക്രെഡിറ്റുകൾ നേടി. 2012–13 ആയപ്പോഴേക്കും ഇന്ത്യൻ റഫ്രിജറന്റ് കമ്പനികൾ ഈ വഴിയിലൂടെ 100 കോടിയിലധികം യുഎസ് ഡോളറാണ് (1ബില്യൺ ഡോളർ) സ്വന്തമാക്കിയത്.

2005 ഫെബ്രുവരി 16-ന് മാത്രമാണ് ക്യോട്ടോ പ്രോട്ടോക്കോൾ പ്രാബല്യത്തിൽ വന്നത്. അതിന്റെ രണ്ടാം ഘട്ടം (2013–2020) കാര്യമായ ലക്ഷ്യങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ അവസാനിച്ചു.

കോപ്പൻഹേഗൻ 2009 ഉം 100 ബില്യൺ ഡോളർ വാഗ്ദാനവും :

2009 ഡിസംബറിൽ ഡെന്മാർക്കിലെ കോപ്പൻഹേഗനിൽ വെച്ച് ലോകരാജ്യങ്ങൾ കോപ്15 (COP15) സമ്മേളനത്തിനായി ഒത്തുകൂടി. ക്യോട്ടോ ഉടമ്പടിക്ക് ശേഷം ശക്തമായ ഒരു പുതിയ കരാർ ഉണ്ടാകു മെന്നായിരുന്നു പ്രതീക്ഷ.
എന്നാൽ അതുണ്ടായില്ല.അവസാന മണിക്കൂറുകളിൽ അമേരിക്ക, ചൈന, ഇന്ത്യ, ബ്രസീൽ, ദക്ഷിണാഫ്രിക്ക എന്നീ രാജ്യങ്ങളിലെ നേതാക്കൾ ചേർന്ന് 'കോപ്പൻഹേഗൻ അക്കോർഡ്' (Copenhagen Accord)എന്ന പേരിൽ ഒരു ചെറിയ ധാരണാപത്രം തയ്യാറാക്കി. ഇതിന് നിയമപരമായ സാധുതയുണ്ടായിരുന്നില്ല, മാത്രമല്ല ഇത് വോട്ടിനിടുകയോ ഒപ്പുവെക്കുകയോ ചെയ്തില്ല.

ഭൂരിഭാഗം രാജ്യങ്ങളെയും ആ ചർച്ചാമുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തു നിർത്തിയിരുന്നു.തുവാലു, ബൊളീവിയ,സുഡാൻ തുടങ്ങിയ ചില രാജ്യങ്ങൾ ഇതിനെ എതിർത്തതിനാൽ,സമ്മേളനം ഈ ധാരണാ പത്രത്തെ "കണക്കിലെടുക്കുക" (took note) മാത്രമാണ് ചെയ്തത്.

ആ ചെറിയ മുറിക്കുള്ളിൽ ഇന്ത്യയും ഉണ്ടായിരുന്നു.ഈ ധാരണ ഇന്ത്യയെയും മറ്റ് ബേസിക് (BASIC) രാജ്യങ്ങളെയും വികസ്വര രാജ്യങ്ങളുടെ പ്രധാന കൂട്ടായ്മയായ ജി77-ൽ (G77)നിന്ന് ഒറ്റപ്പെടുത്തി.

ആഗോളതാപനം 2°C-ൽ താഴെയായി നിലനിർത്തുക എന്ന ലക്ഷ്യം ഈ ധാരണാപത്രം അംഗീകരിച്ചു.2010 മുതൽ 2012 വരെയുള്ള കാലയളവിലേക്ക് (ഫാസ്റ്റ്-സ്റ്റാർട്ട് ഫിനാൻസ്) സമ്പന്ന രാജ്യങ്ങൾ 30 ബില്യൺ ഡോളർ വാഗ്ദാനം ചെയ്തു.

അതിലെ ഏറ്റവും വലിയ വാഗ്ദാനം ഇതായിരുന്നു. വികസ്വര രാജ്യങ്ങൾക്കായി 2020 ഓടെ പ്രതിവർഷം 100 ബില്യൺ ഡോളർ സമ്പന്ന രാജ്യങ്ങൾ സംയുക്തമായി (പൊതു-സ്വകാര്യ സ്രോതസ്സു കളിൽ നിന്ന്) സമാഹരിക്കും.

ഈ വാഗ്ദാനം സമയബന്ധിതമായി പാലിക്കപ്പെട്ടില്ല.സമ്പന്ന രാജ്യങ്ങളുടെ കൂട്ടായ്മയായ ഒഇസിഡി (OECD) പറയുന്നത് പ്രകാരം, ലക്ഷ്യമിട്ട 2020-ന് രണ്ട് വർഷത്തിന് ശേഷം 2022-ലാണ് 115.9 ബില്യൺ ഡോളർ വികസ്വര രാജ്യങ്ങളിലേക്ക് എത്തിയത്.

അതിൽത്തന്നെ, പൊതുഫണ്ടിന്റെ 69% എത്തിയത് വായ്പകളായിട്ടാണ്; ഇത് ദരിദ്ര രാജ്യങ്ങളുടെ കടബാധ്യത വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു.

CN Jayaraj 
FEPAD (Forum for Ecological Protection and Alternative Development)